این پیامک، اتفاقی بود که دیشب افتاد؛ 40 دقیقه بامداد:

من، زنم و به همان اندازه از هوا سهم می برم که ریه های تو! دردآورست که من آزاد نباشم تا تو به گناه نیوفتی. قوس های بدنم بیشتر از افکارم به چشمهایت می آیند. تأسف بار است که بایستی لباس­هایم را به میزان ایمانت تنظیم کنم. سیمین دانشور^۱

 تا ساعت 2 فکرم را درگیر کرد این پیامک.
مانده بودم... در مانده بودم.
بالاخره فکرم را جمع کردم و جوابش را نوشتم:

 - من زنم و به همان اندازه از هوا سهم می برم که ریه های تو!
بله. ولی سؤال:
شریک کدام قسمت معامله­ای؛ بانو؟
دنبال سهم اکسیژن ت از هوا هستی، یا آلودگی آن؟!
می شود پرسید در انجمن محیط زیست شما، برای فرار از آلودگی، چه ماسکی را توصیه می کنند؟
من، مردانه اش را می خواهم، لطفاً.

 - دردآورست که من آزاد نباشم تا تو به گناه نیوفتی. قوس های بدنم بیشتر از افکارم به چشمهایت می آیند.
گاهی انسان، زیر دوش حمام هم (آنجا که هیچ «تن»پوشی نیست) احساس آزادی نمی­کند.
دردآور است مواجهه با قوس هایی که نماد آزادی باشند...
دلم برای آزادی می سوزد... 

می خواهم شما را به میهمانی نگاه عریانم دعوت کنم؛ بانو.
امشب، کافه نادری، سر میزی که همیشه با جلال قرار می گذاشتید.
می توانید قوس هایتان را هم بیاورید، من ناراحت نمی شوم.
می خواهم کمی بیشتر راجع به افکارتان گفتگو کنیم...
: وصیت فاطمه...
واقعاً فاطمه، آزاد بود...؟

 - تأسف بار است که بایستی لباس­هایم را به میزان ایمانت تنظیم کنم.
لباسهایت را به خاطر من، با ایمان من، تنظیم نکن؛ بانو.
لباسهایت را، به خاطر خودت، با بی ایمانی من، تنطیم کن...
اصلاً بهتر از این:
لباسهایت را، به خاطر انسان، با ایمان خودت، تنظیم کن...
جلال مثل تو نبود؛ بانو.
انسان پیچیده است. مرد و زنش، دو دنیا دارند.
آزادی و عدالت، تساوی نیست، تناسب است.
تناسب با دنیای زن و تناسب با دنیای مرد؛ نه تساوی دنیای زن و مرد...

 کاش هنوز بودی...
می دیدمت از نزدیک
و بیشتر گفتگو می کردیم با هم
سیمین
بانوی ادبیات ایران

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 این دومین باری ست که در این ماه، این گونه بحث از حجاب و دیدگاه های افراطی راجع به آن، ذهنم را درگیر می کند.
بعضی واقعیات را نمی شود ندید. 

1
اینجا ایران است.
ذوب در ایرانی یا ذوب در اسلام؟
فرقی نمی کند. پوشش را در طول تاریخ این کشور اگر مرور کنیم به تنها چیزی که کمتر شبیه است، فرهنگ غالب امروز ماست.

2
اینجا ایران است.
لبنان و سوریه و ترکیه نیست با مجموعه ای متکثر از مذاهب؛ مسیحی و یهودی و مسلمان و اقلیت­ها، که نتوان در عمل، دین رسمی واحد داشت.
اروپا و امریکا هم نیست که مسلمانان، اقلیت مذهبی باشند.
اینجا ایران است؛ کشوری که اکثریت قاطع آن را مسلمانان شیعه دوازده امامی تشکیل می دهد و به نظر بدیهی می رسد که تفکرات این اکثریت قاطع باید ملاک سیاستگزاری در جامعه قرار گیرد.

3
واقعاً برای من سؤال است که چرا جماعتی که شاکی هستند از وضعیت الزام حجاب در ایران، این الزام را مساوی می دانند با این­که آزادی ندارند!
و اصلاً چرا آن­ها این­قدر یکطرفه خواهان کسب تمام آزادی ها هستند؟

اساساً لفظ زندگی اجتماعی، آزادی را محدود می کند؛ محدود در چارچوب های جامعه.
حتماً باید فرق باشد بین حریمی که به آن خصوصی می گویند با حریم جامعه.

مگر من حق آزادی در جامعه را ندارم؟
من مسلمان هستم و دوست دارم به آن پایبند باشم.
دوست دارم در جامعه از آزادی برخوردار باشم اما شما، با رعایت نکردن حجابت، آزادی عمل را از من گرفته ای.

- من هم دوست دارم با خیال راحت توی خیابان راه بروم، کنسرت و تئاتر ببینم، توی کافه، قهوه سفارش بدهم با شعر شاملو و فاضل ... بدون اینکه بخواهم معذب نگاهم باشم.
- من دوست دارم سوار تاکسی و خط واحد، پیاده رو ها را، مردم را، برخوردها را مطالعه کنم ولی به خاطر تویی که نگاهم را می دزدی، باید خیره شوم به سیاهی کفش هایم تا مقصد.
- وقتی توی پارک می خواهم برای فکر کردن به نقطه مقابلم خیره شوم، لبخند و عطر تو، مزاحمم می شود.
- می خواهم توی ویترین مغازه، لباس سبز انتخاب کنم، تصویر شما توی شیشه که از مقابل مغازه رد می شوی، تیغ می شود توی چشمانم.
- سرم را زیر می اندازم و راه می روم، عین مجسمه می شوم، سرد و بی روح تا قلبم را حفظ کنم از تو و خودنمایی ها و خودپسندی هایت، اما لاک ناخون های پایت، آهنگ قدم هایت، شلواری که انگار خود پایت باشد، من را از من می گیرد. آزادی را از من می گیرد.

 تو داری حق مرا ضایع می کنی. تو، همه آزادی من را از من دزدیده ای.
من از تو شاکی ام؛ بیشتر از آنکه تو از من شاکی باشی.
تو کاری را که می خواهی داری انجام می دهی؛ آزادی. ولی من؟ من از بسیاری از دل خواسته هایم به خاطر تو جا مانده ام.
تو همه جا هستی! حتی توی شاهچراغ و امام رضا!
تو برای حفظ حقوق من چه قدمی برداشته ای؟ مگر من حق ندارم؟

 4
 کدام منطق، قانون حجاب را به ضرر اخلاق جامعه تشخیص می دهد؟
یا با کدام منطق، باید از آزادی بی قید و شرط حجاب به نفع اخلاق جامعه دفاع کرد؟
لطفاً به من بیاموزید...

اصلاً از فردا بیایید لخت مادرزاد توی خیابان بچرخیم! فکر می کنم در این صورت، همه قله های آزادی را فتح کرده ایم، نه؟!

همه آزادی، آزادی لباس نیست...
 
آزادی واقعی، نتیجه آزادگی اندیشه است.
آزادی را محصول دموکراسی می دانند و دموکراسی را، حکومت اکثریت جامعه بر همه جامعه. ایران، مملکتی ست با اکثریت مسلمان.

آزادی، حکومت قانون ست. قانون یعنی تعادل.
قانون، محصول تکنولوژیک بشر است برای مدیریت آزادی.

بیایید به هم، بیایید به قانون، احترام بگذاریم...
بیایید متعادل باشیم...^۲و۳

 
پی نوشت:
۱- نام سیمین دانشور آنقدر بزرگ است که دست من از نوشتنش به لرزه می افتد.
این پیامک، ممکن است بخشی از نوشته ای کامل باشد از این نویسنده بزرگ (نوشته ای که در اختیار من نبوده) و چه بسا هدف ایشان، مفهومی کلی تر از آنچه بنده بهانه نوشتن کرده ام بوده است.
به هیچ عنوان این نوشته ناقص را نباید نقد جایگاه و نظرات ایشان دانست که این مهم، وظیفه بزرگان و اهالی علم و فضل است.
خدایش بیامرزد.

۲- این مطلب، نظرات شخصی بنده است از جامعه ای آرمانی با این پیش فرض که حجاب و الزام به آن، بیش و پیش از آنکه درمان بخشی از مشکلات اجتماعی باشد، پیشگیری از تعمیق این مشکلات است. چه اینکه ریشه این قبیل مسائل را باید ابتدا در مشکلاتی نظیر بیکاری و ازدواج جست و برطرف ساخت...
حجاب از نگاه نگارنده، نه لزوماً یک باید شرعی که یک گزاره عقلی ست برای دفع خطرات احتمالی از فرد و جامعه، و التزام به آن، نوعی مسئولیت پذیری اجتماعی ست.
پایین آمدن سن بلوغ، افزایش آمار بیکاری و غلیان احساسات در کنار مشکلات ازدواج، درک این مسئولیت پذیری اجتماعی و التزام به آن را برای آنان که اراده ای بر حفظ خود و جامعه دارند، آسان می کند.

۳- پرسش های مهمی را می توان در این باب مطرح کرد که پاسخ عقلی صحیح و کامل به آنها از درک بنده بیرون است.
از جمله اینکه:
- آیا به طور مشابه و با این استناد که انسان باید در مسیر قوانین جامعه، مسیر خود را انتخاب کند، فرمان منع قانونی حجاب در بعضی از کشورها نیز با توجیه احترام به قوانین جامعه قابل دفاع است؟!
- اگر من نوعی با عقایدی مشابه آنچه در متن ذکر شد، ناگزیر به سکونت در کشوری باشم که تعریف آنها از حجاب، متفاوت است، چه طریقی را باید در پیش بگیرم؟
- آیا پاسخ پرسش پیش را نمی توان در ایران هم ساری و جاری کرد؟
- اساساً حجاب را باید مسأله ای «فردی» دانست که به تصمیم شخص ارجاع داده می شود یا «اجتماعی» که نظر حاکمیت هم در آن دخیل است؟ نقاط هم پوشانی و چگونگی تقسیم کار این حوزه ها کجاست؟

 
خيلي وقت ها، پشت يك جمله كوتاه يا يك تصوير ساده، همه فلسفه هاي دهنكي و ترديدها و يقين هاي اين دنيايي ات، رنگ مي بازد.
اين همه تلاش ها و فكركردن هاي شبانه روزي، مي رود زير سؤال وقتي از خودت مي پرسي: براي چي؟ آخرش كجاست؟ مي خواهي كدام قله را توي اين دنيا فتح كني؟


 فقط دو سال از من كوچكتر است.
توي فاصله اي حدوداً بيست ساله، تدريجي، راه رفتن را گذاشت كنار.
حالا پوست و استخواني شده روي يك تخت بيمارستاني با رختخواب بادي به همراه كلي متعلقات: كپسول اكسي‍‍‍ژن و ...

خيلي ها اگر جاي آنها بودند،‌مرگش را آرزو مي كردند: خدايا زودتر از اين همه رنج، ‌راحتش كن.
... اما آنها فرق دارند

هجده سالش كه شد ديدم پدرش پيگير شده براي گرفتن كارت معافيت از خدمت. مادرش گفته: مي خواهم وقتي خدا علي را شفا داد،‌ مشكل خدمت نداشته باشد...
وقتي خدا علي را شفا داد...

 باور كردن خدا، كار هر كسي نيست...


 امروز ۱۴/اردي بهشت/۱۳۹۰روز تولد كسي است كه پشت يك تصوير ساده و چند بيت ترانه، همه فلسفه هاي دهنكي برايش رنگ باخت وقتي از خودش پرسيد: براي چي؟ تا كجا...؟

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
بعداً نوشت
 تیتر یک: روز تولدم، علی رفت...

تأثیرگذار «بود»
فکر آدم را، درد، می گرفت.
اما واقعیت داشت.
حدوداً سه قدمِ معمولی با اولین صندلی خالی فاصله داشت.
لبه یک باغچه بزرگِ کاملا سبزپوش نشسته «بود»
کف پاهایش روی خاک باغچه «بود» و کناره سمت چپ پای چپش مماس شده «بود» با تنه درخت سرو.
مردی که سنگینی افکارش را انداخته «بود» روی دستهای زیر چانه اش.
نمایی «بود» از نشستن یک مرد.
نمایی از «نبودن»

واقعیتی غیر خلاق از به گل نشستن یک رؤیا...

کاشت
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

عیدی های پرداخت شده = ایکس
عیدی های دریافت شده = ایگرگ
ایکس = ایگرگ
معامله پایاپای
آتل بندیِ سنتی دیرینه: عیدی های لای خاکِ غرق قرآن

مکتبِ عبدالقاتی: قَبِلتُ

داشت
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

صدای اذان می آید
: خدا بزرگ است.
بزرگتر از آینده های مجهول
بزرگتر از آرزوهای ریالی
بزرگتر از اضافات به ظاهر فرهنگی
بزرگتر از کم کاری های فکری
پر نور تر از هر آنچه روشنفکری

خدا بزرگ است...

برداشت: برای عموم آزاد
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ